Na twintig jaar werken in de bloemenproductie merkt Miranda Vlaar uit Obdam dat dit haar rug te veel belast. Wanneer een MRI dat bevestigt, besluit ze te stoppen en slaat ze een nieuwe weg in: ze gaat aan de slag in de brasserie van golfbaan Spierdijk. “Als ik als serveerster de paar uurtjes voor een ander leuk kan maken, dan maakt mij dat zó blij.”
Na het afronden van de mavo was Miranda 13 jaar bij een sieradenbedrijf in Obdam werkzaam, tot ze in de bloemenproductie terechtkwam, waar ze vijfentwintig jaar lang werkte. “Ik verhuurde mezelf aan tuinders voor productiewerk in de kassen: bloemen snijden, bossen maken, bollen planten. Het was prachtig, maar soms ook een beetje zwaar. Een baas zei weleens: ‘Wil je niet eens wat anders doen?’ Toen zei ik dat ik heel graag nog eens in de horeca wilde werken, alleen niet ’s avonds en ’s nachts. Dat heb ik nu voor elkaar bij de golfbaan.”
Inmiddels werkt ze drie dagen per week in het restaurant van de golfbaan. “Het is enorm gezellig. Meestal sta ik alleen in het restaurant, en dat vind ik het mooist als ik alle klanten zelf kan bedienen. De meeste zijn vaste golfers; daar bouw je echt een klik mee op.”
Na twee jaar tussen de golfers te hebben gewerkt, besloot Miranda het twee maanden geleden zelf ook eens te proberen. “Het is best moeilijk, maar ik hou vol. Ik heb inmiddels handicap 52 en dat probeer ik nu verder op te bouwen. Binnenkort volg ik een cursus bij onze golfpro. De leden vinden het leuk dat ik nu ook golf. En het is handig, want daardoor kan ik ook wat technische vragen beantwoorden.”
Sportief
Ook buiten haar werk op de golfbaan is Miranda erg sportief. Ze sport vier dagen per week en doet aan spinning, yoga en e-gym, een vorm van krachttraining. “Ik heb mijn hele leven al veel gesport. Vanaf mijn elfde deed ik aan hardlopen en op mijn vijftiende liep ik mijn eerste halve marathon. Daarna ben ik gaan wedstrijdschaatsen, ik was niet zo goed hoor, en later marathonschaatsen. Sporten is echt mijn passie en dat zie je nu ook terug bij de kinderen.”
Haar oudste zoon Nick (27) deed aan motorracen in het Nederlands kampioenschap. Nu richt hij zich op wielrennen en strandraces en doet hij mee aan wedstrijden als de Tour de Waard en de wielerronde van Obdam. Haar jongste zoon Mike (25) zat in de Nederlandse top van het judo, totdat hij zijn nek brak, op vijftienjarige leeftijd, tijdens een wedstrijd. “Dat was een flinke schok. Toch heeft hij zich teruggeknokt, zijn zwarte band gehaald en zelfs daarna nog gekwalificeerd voor het Nederlands kampioenschap.” Daarna is hij gaan voetballen, en ook dat doet hij niet onverdienstelijk. “Binnen twee jaar zat hij in het eerste team. Elke wedstrijd gaan mijn man en ik kijken, uit of thuis. Dat vinden we ook gewoon gezellig.”
Gezond leven
In het gezin draait sporten vooral om plezier en passie, maar ook om gezond te blijven. “Als er om je heen mensen wegvallen, word je je toch bewuster van je eigen gezondheid.” Miranda ging daarom naar een voedingscoach om te leren gezonder te eten. “Ik weet nu precies wat ik het beste kan eten. Alleen houden we ook van een borrel en lekker eten. Ik ben dan ook niet superslank, maar ik weet wel hoe het hoort. We hebben als gezin van gezelligheid en sport.”
Daarnaast wandelt ze elke dag een half uur in een tempo van ongeveer 7 kilometer per uur. Dat is zo’n 3,5 kilometer per keer. Uit noodzaak, want door zwakke knieën is hardlopen geen optie meer. Een paar jaar geleden kwam haar grote droom uit: ze deed in haar eentje mee aan de Vierdaagse van Nijmegen. “Ook daar hield ik de pas erin, liep ik gemiddeld 6,5 kilometer per uur en was ik elke dag voor 12 uur binnen.”
Bloid
Zo doet Miranda de dingen die ze het liefste doet en haalt ze het positieve uit het leven. Dat ze niet meer in de bloemen werkt, vindt ze nog steeds jammer. “Ik werkte daar met vier mannen en dat vond ik zo gezellig. Maar als je lichaam het niet meer zo goed aankan, moet je andere keuzes maken.”
Nadat uit een MRI bleek dat een van haar ruggenwervels scheef stond, bleek haar werk op de golfbaan de beste keuze. “En met veel plezier hoor. De gasten zeggen vaak: ‘Jij lacht altijd, hou dat vast hoor, want dat zie je bijna nergens meer’. Dat zit gelukkig in mijn genen.”
Of misschien is het gewoon het Westfriese dat doorklinkt. “Want als ik ergens van hou, is het de Westfriese werkmentaliteit. Gewoon huppatee en doen.” Die mentaliteit is precies wat Miranda in het leven zo bloid maakt.
